Ruch Dżama’at at-Tabligh[1]  zrodził się w Indiach w 1927 roku i często bywa porównywany ze Świadkami Jehowy, natomiast przez środowisko muzułmańskie postrzegany jest jako ruch o lekko sekciarskim zabarwieniu. Jego założycielem był Muhammad  Iljas urodzony w 1880 roku w Kandahli (obecnie Pakistan), pochodzący z tradycyjnej rodziny muzułmańskiej. Wychowywał się w środowisku muzułmańskim, przesiąkniętym tradycjami i obrzędowością hinduistyczną. Muhammad Iljas, początkowo pod okiem starszego brata, zdobywał wiedzę religijną, by później ukończyć prestiżową szkołę religijną w Deobandzie, gdzie prócz Koranu i hadisów, poznawał między innymi historię religii i prawo muzułmańskie. Po wielu latach nauki został imamem meczetu w rejonie, z którego pochodził i objął tamtejszą szkołę koraniczną. Po odbyciu drugiej pielgrzymki do Mekki uznał, że zasięg jego nauczania jest zbyt mały, gdyż ogranicza się jedynie do grupy uczniów szkoły koranicznej, a to nie zaspokajało ambicji Iljasa. Postanowił zatem wyjść do ludzi z bożym przesłaniem. Swoją misję rozpoczął od regionu Mewat, którego mieszkańcy, nominalnie muzułmanie, na skutek przemieszania z ludnością hinduską przejęli jej zwyczaje, obchodzili hinduskie święta odchodząc tym samym od doktryny muzułmańskiej. Muhammad Iljas zwrócił się ku ludziom, dla których erudycja uczonych muzułmańskich była niepojęta, skierował się ku masom muzułmanów pozostawionych samym sobie pośród hinduskiej większości, w dodatku pod niesprzyjającymi rozwojowi religii i religijności rządami angielskimi.

Sukces misji Iljasa uwarunkowany jest w dużej mierze prostotą przesłania,  intensywnym własnym zaangażowaniem i wspólnotowym charakterem ruchu. Istotną cechą Tablighu jest działalność kaznodziejcza jego członków. Docierają oni ze słowami Boga wszędzie tam, gdzie to możliwe. Ich misja nastawiona jest przede wszystkim na muzułmanów, którzy zbłądzili odsuwając się od religii.

Głównym celem jest ożywienie  wiary, tkwiącej w sercu każdego muzułmanina, ale żeby tak się stało należy przestrzegać sześciu reguł opisanych przez  Muhammada Iljasa. Wyznanie wiary, modlitwa, zdobywanie wiedzy o Bogu i wspominanie go, szacunek wobec każdego muzułmanina, szczerość intencji i zagospodarowanie czasu wiernego, to sześć głównych zasad ruchu. O ile dwa pierwsze punkty są zgodne z podstawowymi zasadami islamu, o tyle kolejne cztery są dodatkowymi zasadami służącymi praktycznej realizacji podstawowych reguł islamu i prowadzić mają do szybkiej zmiany sposobu życia wiernego, by jak najlepiej wypełniał obowiązki religijne.

Zgodnie z opinią twórcy Tablighu wyznanie wiary (szahada) powinno być wypowiedziane przez nowego adepta po arabsku, zgodnie ze wszystkimi zasadami fonetyki języka Koranu.

Jeżeli chodzi o modlitwę, to w przeciwieństwie do głównego nurtu islamu przedstawiciele Dżama’at at-Tabligh podkreślają konieczność wspólnego odbywania każdej z pięciu codziennych modlitw.

Trzecią z reguł możemy podzielić na dwie części. Pierwszą z nich jest poznawanie Boga mające zachęcać do zdobywania wiedzy religijnej, ale służy jednocześnie ustanowieniu hierarchii w obrębie ruchu. Natomiast druga część to wspominanie Boga. Zikr czyli recytowanie 99 atrybutów Allaha jest częstą praktyką stosowaną w bractwach sufickich, zazwyczaj towarzyszy temu taniec lub inny rodzaj rytmicznych ruchów, mający na celu doprowadzenie do stanu ekstazy, czyli mistycznego zjednoczenia z Bogiem. Osiągnięcie ekstazy nie jest jednak celem dla adeptów Tablighu. Dla nich zikr jest przede wszystkim  sposobem zamanifestowania wejścia do wspólnoty przez nowego członka. Według Iljasa, zikr jest lekarstwem na wszelkie problemy i wyzwala miłość do Boga, której towarzyszy świadomość jego potęgi. Zgodnie z teorią Tablighu,  zikr stanowi równocześnie pierwszy stopień w dziele poznania Boga. Szóstą regułą jest zaplanowanie czasu wiernego i w praktyce chodzi o uczestnictwo wiernego w misji kaznodziejczej, która według przedstawicieli Tablighu jest obowiązkiem każdego muzułmanina. Członkowie wspólnoty w kilkoosobowych grupach odbywają wyprawę podczas której napotkanym muzułmanom przekazują zasady wiary i namawiają do pogłębienia religijności. Misje te nazywają „wyjściami na ścieżkę Boga” (ar. hurudż fi-s-sabili Llahi).[2]

   Za życia twórcy ruchu, miejscem jego działalności były Indie, a celem muzułmanie. Po śmierci, kiedy w 1944 roku schedę  przejął syn Iljasa - Muhammad Jusuf,  zezwolił on na szerzenie zasad Tablighu poza Indiami, a metody misjonarskie po raz pierwszy mogły zostać wykorzystane również wobec niemuzułmanów.

Nowe zasady sprzyjały rozwojowi ugrupowania w świecie. Początkowo celem misjonarzy stał się Bliski Wschód, potem kraje Środkowej Afryki, a na początku lat sześćdziesiątych Azja południowo-wschodnia i Zachód.
[1] Dżama’at at-Tabligh – w wolnym tłumaczeniu „Towarzystwo Misjonarzy”[2] Więcej na ten temat w G. Kepel, Banlieues de l’islam, Seuil, Paris 1987